Argentina, Bolvia, Boliva, Bolivia: Viva la vida!

Het is weer tijd om wakker te worden, lieve vrienden en familie!! Het loopt hier een beetje dood dus ik zal beter mijn best doen jullie weer mee te nemen in mijn avonturen ..

Ik ben geëindigd in de bus naar Salta waar ik lekker mijn wijntje aan het nippen was. Ik had het plan om daarna naar Chili te gaan en vanaf Chili de befaamde Saltflattour te doen, Bolivia in.
Toen ik Salta inreed, had ik voor het eerst het gevoel dat ik eindelijk de westerse wereld een beetje achter mij liet. De mensen zijn hier wat getinter en hebben een platte neus. Het zag er wat armer uit en deed me iets meer denken aan Bolivia. Dit uitzicht beviel mij wel, ik had wel zin in een keer weer wat anders. Salta zelf is leuk! Het is erg druk en ze hebben veel leuke winkeltjes waarin ze zilveren sierraden verkopen en handgemaakte traditionele kledingstukken.
Rondom Salta heb je een aantal mooie dorpjes die je kunt gaan bezoeken. Uiteindelijk had ik de keuze gemaakt om naar Cafayate te gaan. Ik ben met een tour gegaan en de tourguide was erg vermakelijk maar wel vermoeiend. (Dansjes, liedjes zingen, gitaar spelen etc.) Volgende keer let ik beter op de voorwaarden van de tour en boek ik een andere;)
Cafayate was leuk maar niet bijzonder. Echter, de weg náár Cafayate was wel weer erg mooi!! ’s Avonds in het hostel bier gedronken met een Aussie, en twee Nederlanders. De volgende dag met z’n allen naar een uitzichtpunt over de stad geweest en wat gewandeld. Ook heb ik nog een dag in het park gezeten en langs wat kerkjes en musea geweest etc. Al met al erg relaxed.
In mijn vorige blog vertelde ik dat ik van Salta naar San Pedro de Atacama wilde in Chili wilde gaan om vanaf daaruit Bolivia in te trekken. Helaas is het hier regenseizoen, en was er geen weg meer over. Ik heb dus mijn plannen veranderd. Met trots kan ik nu zeggen dat ik in een echte reiziger ben veranderd. Lekker relaxed, onderuitgezakt, genietend en niet zo moeilijk doen. Het duurde ook niet lang voordat ik had besloten dat ik naar San Salvador de Jujuy ging. Dit alles met Julie, een gezellige Maastrichtse die ik in Salta ontmoet heb. Via via had ik een lift geregeld bij twee Argentijnse jongens met een auto. Zij gingen ook naar het noorden en wilden mij best wel af zetten. Zoals afgesproken, zat ik om half 10 ’s ochtends beneden. Blij, zat ik twee uur later dan toch eindelijk echt in de auto.
San Salvador was niet heel bijzonder. Wel leuk om er geweest te zijn en niet alleen maar de grote toeristische trekpleisters te zien. Hier Julie weer ontmoet en we hadden besloten om naar de hotsprings te gaan. Volgens de owner van het hostel, was het namelijk enorm mooi en leuk! Wij de volgende ochtend vroeg erheen, de hotsprings hebben wij niet kunnen vinden. Wél een zwembad van 4 bij 6 met natuurwater. Verwende westerse meiden…
Die middag hadden we een bus naar La Quiaca, een grensstadje. Onze laatste Argentijnse bestemming voor Bolivia! ’S Avonds een slaapplek gevonden en besloten nog wat van carnaval mee te willen pikken. Zo mooi om die mensen te zien! Zo blij en die vrolijke muziek. Het is hier de traditie dat ze meel en schuim op elkaar gooien. Dit hebben we gemerkt. Altijd leuk, die weerloze toeristen. Vooral de billen waren een leuk mikpunt (ik kan ze ook geen ongelijk geven natuurlijk..)
Vanuit La Quiaca zijn we lopend de grens over gegaan naar Bolivia. Erg leuk om dit lopend te doen, omdat je er dan echt zo bewust mee bezig bent! Vanuit Villazon, waar je aankomt, hebben we de bus genomen naar Tupiza, een schattig Boliviaans dorpje waar je mooi kan hiken en paardrijden. Die avond zijn we uiteten geweest met Steve, een boom van een Australische jongen.
De dag erna wilden we een paardrijdtocht maken door de rode bergen van Tupiza. We hadden een gezellig groepje en dit keer was het een echt paard. Hoog. Groot. Sterk. Maar wel genieten!! Gaaf om te galopperen!! Billen vonden het iets minder gaaf.
De dag erna een hike gemaakt met Julie naar de gekleurde berg. Deze niet kunnen vinden, maar wel goede gesprekken gevonden en mooie bergen!
Na een lekker nachtje slapen, was het dan eindelijk zo ver: de befaamde Saltflattour!! Ik excuseer mij eventjes voor mijn enthousiasme, mijn jaloersmakende verhalen, de avonturen... Maar tjee hé, wat was dat mooi! We reisden samen met een koppel en twee gidsen, waarvan één kok. Met z’n 6en zit je in een jeep gepropt en de bagage gaat mee op het dak. Waarom zou je vrijwillig vier dagen lang in een auto zitten? Dat vroegen wij ons ook af, maar het is het waard! De eerste dag waren we al onder de indruk van de mooie gezichten. Wij reden met een company met drie verschillende jeeps. In die andere jeep vonden we vijf Israëliers, en in de laatse jeep vonden we drie Italianen.  Een en al gezelligheid. Goed eten, mooie uitzichten etc. Het enige nadeel was de muziek. Onze kok was een jongen van 16 jaar met een voorkeur voor traditionele, naar Chinees klinkende hoempahoempa muziek. Kijk, de moeilijkste ben ik niet, maar na 80(!) dezelfde soort nummers en een cd die de hele tijd vastliep, had ik het gehad.
Zoals ik vertelde, is het hier nu het regenseizoen. We zijn een aantal keer gestopt omdat er een jeep vast zat in de modder. Dit kon rustig twee uur duren. En omdat we in een sociaal land zijn, stopt iedereen. Een karavaan van zo’n 15 auto’s was het gevolg. Die nacht in een primitief hostel overnacht. Het heeft wel wat. Geen warm water, geen normale wc’s, ik kan hier wel van genieten. Het was koud. IJskoud. Die nacht sliep ik met zes dekens.
Om 5 uur op om weer verder te gaan. Hoe meer tijd er verstreek, hoe beter het werd. Zo uitgestrekt. Zo leuk! Je rijdt niet over normale wegen. Er is geen verkeer. Er springen lama’s (of familieleden van hun) in het rond, de zon schijnt. Je ziet overal besneeuwde bergtoppen. Echt waar, het is zo goed!! Ik voel me gewoon schuldig om dit op te schrijven en de foto’s te plaatsen. Het voelt alsof ik te niet doe aan dit mooie land, jullie moeten het zelf gaan bekijken!!
Ook de derde dag was weer erg indrukwekkend. We zijn bij lava uitstortingen geweest, ik ben in een hotspring geweest met het mooiste uitzicht ooit, ik heb gekleurde meren gezien, vulkanen, flamingo’s, ik heb geisers gezien op 5000m hoogte etc. Het kauwen van cocabladeren om hoogteziekte tegen te gaan maakt het gevoel compleet.
Na Patagonië, ben ik niet zo snel meer onder de indruk jammer genoeg, ik ben een beetje verwend. Maar dit, dit slaat echt alles. Patagonië is anders en wat verscheidener, maar mijn voorkeur gaat uit naar het landschap van Bolivia, de Saltflattour!
De vierde dag zaten we om half vijf weer in de auto. Nu om het natuurwonder te zien waaraan de Saltflattour zijn naam te danken heeft, jawel: de saltflat himself. We zijn er zo vroeg heen gegaan om de zonsopgang te zien. Het is een uitgestrekte vlakte, wat meestal droog is, maar door het regenseizoen ligt er een laagje water op, waardoor je hele mooie effecten krijgt. (Denk aan het ‘Jezus loopt op het water effect.’) Hier hebben we een aantal leuke foto’s geschoten met mooie effecten.
Die middag werd ik helaas ziek, ook dat hoort bij Bolivia en een bloedneus door de hoogte ook denk ik. We hadden met de tour veel mensen leren kennen. Zij hadden een bus gehuurd naar Potosi. Uiteindelijk zijn we hier met een groep van 19 personen heen gegaan. Ook met z’n allen in hetzelfde hostel geslapen dus het was een en al gezelligheid. Die eerste dag in Potosi een beetje rustig aan gedaan en rond gewandeld. Het is een leuk, druk stadje. Maar het is niet zomaar een stad, het is de hoogste stad ter wereld! Maar liefst dik 4000 meter hoogte!
Die avond hebben we een film gezien in het hostel. Het is een beroemde film: ‘The devils mine.’ Hier in Potosi heb je namelijk een hele bekende mijn waarin nog steeds gewerkt wordt. De film gaat over twee jongetjes die in de mijn werken om geld te verdienen. Je ziet hun dagelijks leven en je komt erachter dat het werken in de mijn heel bizar is. Het is extreem gevaarlijk en heel erg slecht voor je gezondheid. Buiten de mijnen geloven ze in God. In de mijn zelf hebben ze de duivel, de Tio genaamd. Twee keer per jaar moeten ze lama’s offeren. En het hele jaar door offeren ze sigaretten, alcohol (van maar liefst 96%) en cocabladeren. In zo’n mijn heerst een totaal andere cultuur. De mannen die erin werken gaan dood voor hun 50e door de gevaarlijke stoffen en in de mijn zijn maar liefst acht miljoen mannen gestorven. De mijn heeft ook niets voor niets de naam: ‘the mine who eats men alive..’ Die dag erna besloot ik dit met eigen ogen te zien.
Voordat je naar binnen gaat, wordt er het een en ander uitgelegd. Je moet kado’s kopen voor de miners dus ik ging opweg met een rugzak vol cocabladeren, juice, en handschoenen.
Zo’n mijn ingaan is toch wel even slikken. Donker, stof, smal. Maar wat een ervaring! Ik heb met de miners gepraat, alcohol gedronken (getsie!!!)  we hebben vier dynamiet staven laten ontploffen (werd ik niet zo vrolijk van) ik heb cadeautjes uitgedeeld, door gaten gekropen, een nieuwe weg in de mijn geboord, ongezonde stoffen gesnoven en aangeraakt.. maar wel weer wat geleerd! Ik kwam er opgelucht uit. Maar niet alleen maar opgelucht. Ook onder de indruk, moe, voldaan, gedeprimeerd, en vol ongeloof. Wat een wereld. Zo anders. Maar wat een ervaring!


Vanuit Potosi zijn we naar Sucre gegaan. Ik ben er nog steeds niet uit wat nou de hoofdstad is. Sucre zegt Sucre, La Paz zegt La Paz. Sucre is leuk!! Niet heel bijzonder, maar een hele fijne stad. Mooie witte huizen en een mooi uitzicht.
Het leek Julie en mij wel leuk om een fietstochtje te maken naar zeven watervallen. Met een de fietsen op het dak van een auto en een gids voorin, gingen we op pad. De gids had een goed idee; of  we een half uur meer wilden fietsen, over een weg waar geen auto’s rijden en waar je een mooie en rustige natuur vindt. Wij waren wel van de partij en al snel stopten we om op pad te gaan. Wat we toen zagen, echt het was hilarisch, sloeg echt alles. Inderdaad, erg rustig, inderdaad geen auto’s, dit alles omdat het een VUILNISBELT was!! En de gids zo trots. Uiteindelijk heeft het ons een klein uur geduurd om het afval, de riolering en de massa’s varkentjes te trotseren. De zeven watervallen heb ik uiteindelijk niet gezien, ik kwam bij twee maar dat lag waarschijnlijk aan mijzelf. Het was uiteindelijk een mooie tocht met mooie uitzichten.
In Sucre nog een aantal dagen gebleven, vrijdag en zaterdag uit geweest en genoten van weer wat rust en leuke mensen om ons heen.
Momenteel zit ik in Cochabamba, omdat het zo lekker tropisch klinkt en dat is het! Vandaag heb ik met Julie Jezus begroet door 1453 treden te beklimmen. Het schijnt groter te zijn dan het bekende Jezusbeeld in Rio! Weer een mooi uitzicht gezien! Bijna naar beneden gerend omdat er door verschillende mensen werd gewaarschuwd voor muggings (overval) en zo gaan we als beloning lekker uiteten. Het leven hier is goed. Het is genieten. Morgen neem ik afscheid van Julie en vertrek ik naar La Paz waar ik weer andere vrienden ontmoet, je komt elkaar namelijk elke keer weer tegen! Hier blijf ik drie nachten om daarna naar Sorato te gaan. Je schijnt hier goed te kunnen ontspannen en waarschinlijk ga ik met de boomlange Aussie Steve een mooie hike maken. Hierna weer terug naar La Paz en dan weet ik het niet meer. Ik ga me laten leiden. Relaxen en ‘we zien het wel’. Dat is wat ik hier doe en waar mijn leven nu uit bestaat!

Hasta Luego!!! 

Reacties 4

Sandra 06-03-2012 08:02

lieve Gil, prachtig verhaal en prachtige foto!s weer! Op deze manier kunnen en blijven we allemaal een beetje mee genieten van je reis. Je bent nog maar op de helft dus ben heel benieuwd wat er allemaal nog op je pad komt! Take care liefs en groetjescSandra xxx

Joyce 06-03-2012 08:26

Ik kan eigenlijk niks anders zeggen dan dat ik echt mega jaloers op je ben!! Geniet er maar lekker van!

Patty 06-03-2012 23:26

Lieve Gil, je was op het mooiste plekje, wat prachtig die saltflattour. Ik ben niet gauw jaloers, maar nu wel. Dit pakt niemand meer af, echt super!!!! Nou meis geniet maar lekker verder, wij genieten wel mee. En bedankt dat je ons op nieuwe ideeen brengt.
Lts en groetjes Patty

Trudy 07-03-2012 21:26

Wat heerlijk Gil, dat we weer een stukje verder met je mee mogen reizen. Erg gaaf, al die mooie foto's van de Saltflattour en van je horsedriving. Kan me zo ontzettend inleven in je gevoel t.o.v. dit alles.Gewoon overweldigend!
Liefs, Tru

Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer