Bariloche, Chiloé, Pocun; let's go!

Onderhand heb ik Ushuaia en Bariloche alweer achter mij gelaten. Ik bevind mij in Chili. Houd je het nog bij?


Ushuaia was een leuk stadje. Zoals ik al zei verbaasde ik mij enorm over de groene omgeving in plaats van de door mij verwachte kale rotsen. Het is extreem toeristisch. Heel veel hebben we niet uitgevoerd in dit stadje. Elke avond waren we in een Ierse pub te vinden (het kan ook niet anders.) Hier ontmoetten we een stel jongeren die werkzaam is op een Nederlandse boot die naar Antartica vaart. Er waren twee Nederlandse bemanningsleden, een koksassistente en een matroos. Het is echt zo gaaf wat ze doen. Ze werken dus op die boot, en kunnen voor free naar Antartica (ipv de 10000 euro die je betaalt voor drie weken.) Deze twee bemanningsleden hebben gewoon gestudeerd en doen dit als een tussenjaartje. Een beetje rondhoppen. Dit doet mij beseffen dat ik alle tijd heb en dat het nu kan. Het gevoel om gewoon nog een jaar ertussen uit te gaan en in het buitenland te werken begint een beetje te kriebelen.. Maar oké, genoeg gedroomd.

De avond erna hebben we een boottocht gemaakt over the Beagle channel. Dat kan natuurlijk ook niet ontbreken op je lijstje. Je gaat met een boot langs verschillende eilanden. Te beginnen bij bird island. Daarna, naar een eiland met sealions. Vervolgens naar the lighthouse en tot slot naar een eiland waar we de boot verlieten en hier hebben we de zonsondergang bekeken. De terugreis kregen we echt Beagle bier aangeboden.

Na Ushuaia zijn we gaan splitsen. Twee meiden vertrokken naar het noorden, één vertrok naar Chili en ik vertrok met twee meiden naar Bariloche. Bariloche ligt in ’the lake district’ en is echt super gaaf! We sliepen in een hostel direct aan het meer, gelegen in het centrum.
Het was aan het einde van mijn 36 uur durende busrit dat ik naar buiten keek en droog opmerkte dat het wel erg mistig was. Dit is dus geen mist, maar as van een Chileense vulkaan die een halfjaar geleden begonnen is met as spuwen. Als de wind slecht staat, heeft Bariloche er dus last van. Op een goede dag zijn we naar Cerro Otto geweest met een kabelbaan. Een berg dat een uitzicht biedt van 360 graden. Het was echt super mooi! Hier ook nog een kleine hike gemaakt van een uur (op teenslippers, kan niet beter) om hierna uit te puffen in een restaurant boven op de berg dat ook 360 graden draait! Hierna weer met de chairlift naar beneden gegaan. Toen we in de rij stonden kwam ik erachter dat ik mijn zonnebril had laten liggen. Ik snel terug en dacht; oh die vind ik zo wel, ik zoek gewoon mijn tafeltje. Niet dus. Mission impossible met een draaiend restaurant.
De dag erna wilden we alle drie een andere activiteit ondernemen. Een is gaan paardrijden, de ander is gaan kajakken en ik ben een fiets gaan huren. Ik ben gaan mountainbiken over een schiereiland en het was erg gaaf! Onderweg ontmoette ik een jongen die ik al eerder heb ontmoet in Buenos Aires dus we zijn samen gegaan.

De middag erna hebben we Bariloche verlaten en zijn we naar Ancud gegaan. Een stad op een eiland in Chili, genaamd Chiloé. Wat een leuk hostel was dat! We kwamen om 11 uur ’s avonds aan en we werden door de twee gastvrouwen en de andere gasten begroet met kussen. (Men kust hier alles en iedereen. Waag het niet te weigeren!!!)
De dag erna raadde de gastvrouw een festival aan in Ancud. Ik ben er nog steeds niet helemaal achter wat voor festival het was, maar er was eten. Veel eten.
Wij waren vrijwel de enige toeristen dus het was enorm leuk om alle mannen met hoeden en paarden te zien en sommigen met wat traditionele kleding aan.
Ik besloot empanadas te eten. Bladerdeeg gevuld met ham&kaas, vlees of kip. Ik sloot achteraan in een ongeorganiseerd rijtje van vrouwen. Ik was de enige met muntgeld, zij hadden allemaal een speciaal papiertje bij zich. Na tien minuten stond ik er nog steeds en de rij was ook niet opgeschoven. Ik besloot eerst maar eens met mijn beste spaans te vragen of ik ook kon betalen met muntgeld. Al snel werd ik naar een andere tent geduwd en werd mijn muntgeld ingewisseld voor een papiertje. Ik werd weer teruggeloosd en het lieve mevrouwtje schreeuwde naar de andere dames iets in het Spaans. Vanaf dat moment werd ik van alle kanten bestookt met Spaanse zinnen, lieve glimlachen en er werd aan mijn armen getrokken. En toen stond ik vooraan in de rij en kon ik als eerste van mijn empanadas genieten. Ik houd van de Chileense bevolking. Ze zijn zo behulpzaam en vriendelijk!
Na het festival liepen we weer terug naar ons hostel. Wat ze hier wel eens doen, is met een brandweerauto de weg op om water te sproeien op de straten om de dust een beetje in toom te houden. Dit keer hoorden wij op de straat: ‘ Chica’s, chicaaaaaaaas!!’  Te laat dus. Vol geraakt. Dit leidde tot grote hilariteit onder de plaatselijke bevolking

De volgende dag hebben we de bus genomen naar Castro, de hoofdstad van het eiland. Het was een leuk stadje dat bekent staat om zijn huizen op palen. Die avond hebben we ons voor een laptop geïnstalleerd met wijn en wat snacks en hebben we tot diep in de nacht films gekeken.
De dag erna wilden Sarah en ik pinguïns zien. We zijn met een taxi naar een bepaald strand gereden waar we een boottocht konden maken om de dieren te zien. Het duurde 45 minuten en het was saai. Niets meer en niets minder.

Die avond vertrokken we naar Pucon. Pucon wordt aangeraden door alle reizigers. Men zegt dat het hier geweldig is, en dat is het!
We hadden een bus geboekt met een maatschappij waarmee we eigenlijk niet wilden reizen. (Vorige week heeft deze busmaatschappij twee dodelijke ongelukken veroorzaakt.) Maar we hadden geen keus. Zij zijn de enigen die rechtstreeks naar Pucon gaan. Aan het eind van de avond lagen we lekker te slapen in de bus totdat we werden gewekt door een brommende mannenstem. Slaperig deed ik mijn ogen open en we kwamen tot de ontdekking dat we de enigen waren in de bus. We stonden stil. Volgens mijn horloge konden we er nog lang niet zijn, maar de buschauffeur zei dus dat we er wel waren. Geen idee hoe het kwam dat we één uur te vroeg bij onze eindbestemming zijn aangekomen..

Het hostel waarin we verbleven was erg leuk! We sliepen in het bijgebouw en we hadden de zolder voor ons alleen. In het gebouw sliep ook nog een Australisch stel dat echt erg leuk is! We ontmoetten hun rond het middaguur en we hebben die dag niks meer gedaan, alleen maar met hun gepraat. Die avond een asado (bbq) georganiseerd met z’n allen.
De dag erna wilden we de vulkaan Villarrica  beklimmen. We zijn op stap gegaan met een groep van rond de 20 toeristen en 8 guides. Je krijgt een speciale uitrusting van hun en naar de top takes around 3 uur. Je begint met een hike over rotsen en eindigt in de sneeuw. Het was echt heel gaaf! De top bereiken geeft je zo’n kik! De guides feliciteren je en het is echt gaaf zo’n vulkaan van dichtbij. De krater had hele rare kleur en maakte rare geluiden. Er komt as uit. Je kan de lava niet zien, dat zit op een diepte van 16m.
Het afdalen was nog veel beter! Je trek een speciale broek en jas aan en je krijgt een slee. Je glijdt naar beneden. Sommige stukken ga je zo extreem hard! Het was echt super gaaf om te doen. Wat je eraan overhoudt? Mooie blauwe plekken op je benen. Die neem ik maar al te graag voor lief.
Weer veilig beneden aangekomen besefte ik dat het extreem gevaarlijk is. Als je de controle verliest of wat dan ook, kan je zo de rand afglijden.. Maar goed, still alive!!

Vandaag zijn we van hostel gewisseld. We zitten nu meer in een partyhostel, daar waren we aan toe.
Nog een kleine update over het weer: het is hier warm! Erg warm. Het voelt als zomervakantie. Heerlijk.
Als allerlaatste raad ik jullie aan om foto’s te bekijken op facebook. Ik heb het op mijn blog bijna opgegeven. 

Reacties 7

Mirjam 27-01-2012 08:07

Gil, Heerlijk verhaal weer ; wat een belevenissen .
Opkikker voor hier op druilerige winterdag !
Geniet maar verder daar . ! Mir

ilse 27-01-2012 08:41

Oh Gil, ik zie het zo voor me wat je allemaal schrijft. Ook al heb je het één en ander verteld, als ik je blog lees, moet ik er opnieuw om lachen. Ga zo maaar door; vooral ook met genieten!!
liefs, mam

Trudy 27-01-2012 23:33

Wat beleef je toch veel en geniet je intens. En wij wederom van jouw verhalen. Elke keer weer ben ik ook een beetje mee op reis.Dat alleen is al zo leuk! Dank voor je leuke verhalen.
Liefs, Tru

Hilda 28-01-2012 13:35

Ha Gildaatje, wat schrijf je toch leuk en wat maak je veel bijzondere dingen mee! Ook mooi dat je er straks meteen een dagboek aan over houdt. Ga lekker door met genieten en bijzondere mensen ontmoeten en contact maken met de locals, dat is echt iets voor jou! Liefs van Hilda

Jel 29-01-2012 21:08

Hee Gil, haha ik moest echt lachen om je zonnebril-issue! Zoiets zou mij ook kunnen overkomen haha! Ik lees je verhaaltjes, tot over 4 maanden! X jelle

Patty 30-01-2012 11:01

Hi lieve Gil,
Wederom een mooi reisverslag. Heel leuk om jou te volgen. Wij hebben ook 'slechts' 1week kunnen genieten van de zon op Fuerteventura. Weer terug in Amsterdam valt het erg tegen wat het weer betreft, dus je hebt een goeie tijd uitgekozen om te reizen.
Nou meis, blijf genieten!!! lfs en gr., Patty en Cock

Vonny 31-01-2012 14:27

Lieve Gil,
Wat een avonturen beleef je toch..Heel fijn om te lezen dat je zo vreselijk geniet van alles.......
En dank je dat je ons deelgenoot maakt van jouw reis....
liefs uit Almelo

Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer