La Paz, Fiestas, Peru; new adventures!!

Ik ben nog zo gewaarschuwd. Zo goed gewaarschuwd. En toch gebeurt het mij. Mijn lieve grote trouwe vriend de lonely planet had het nog zo gezegd: als je in de bus zit naar La Paz en je rijdt de stad binnen, dan zie je aan je rechterkant een groot dal met een doolhof aan straten: La Paz in volle glorie. Het schijnt breathtaking te zijn. En ja hoor, ook ik ben hier gevoelig voor!

 

Wat een uitzicht, wat een geweldig uitzicht! Ik had drie nachten geboekt in een hostel, genaamd Wild Rover. Het staat bekend als partyhostel en je gaat erheen als je, je raadt het al: wilt partyen. Zo gezegd zo gedaan, ik moet zeggen dat ik vrij weinig van La Paz gezien heb.
Aangekomen in het hostel ontmoette ik al snel weer oude bekenden die ik in Uyuni, Potosi en Sucre ook gezien heb. Een gezellige bijeenkomst en we hebben genoten van de cervezas.
Die middag daarna ben ik met Steve, de Aussie en Dan de Brit La Paz gaan verkennen. Het is hier een grote chaos. Je moet rustig aandoen in de steile straatjes in verband met de hoogte. Een bekend iets in La Paz is de heksenmarkt met allemaal local spul dat verkocht wordt. Erg leuk om hier uren doorheen te dwalen. Vanuit alle hoeken ruik je etensgeuren en langzaam struinend over de markten kwam ik terecht bij afdeling vlees. Daar zijn ze hier niet vies van. Ingewanden, koeientongen, varkenskoppen, kippenpoten etc. Wat ik ook op de afdeling vlees vond waren foetussen van lama’s. Erg raar om dit te zien. Het schijnt geluk te brengen als je een nieuw huis koopt. Uiteindelijk heb ik ook de San Pedro jail gezien. Het is de meest gevaarlijke  gevangenis in de wereld omdat er geen beveiliging binnen is, alleen maar buiten de hekken. Binnen zijn de gevangen de baas en er wonen gewoon hele families in. Ik heb een boek gekocht over deze gevangenis en het is echt een super interessant verhaal om te lezen. Voordat ik vertrok heb ik nog enthousiast wat foto’s van de gevangenis gemaakt wat niet echt op prijs werd gesteld: als snel kwam er een mannetje met een extreem geweer naar mij toe gerend die toekeek hoe ik de foto’s weer braaf verwijderde..
Die avond weer lekker gefeest en ik kan me niet herinneren dat ik die dag erna iets heb uitgevoerd. ’s Avonds was niemand in voor een feestje. Ik had ook wel zin in een rustige avond maar zag in het hostel een Amerikaan die ik eerder ontmoet had. Hij is oorspronkelijk Boliviaans en wist dus nog wel een aantal leuke tentjes.  Hij heeft mij meegenomen naar een tent waar extreem zoete rode wijn werd gedronken, maar naast dat was er live poëzie en later werd er gezongen. Wat een sfeer, echt geweldig! Alleen maar locals, twee gitaren en een vrouw met een stem zo intens: alle ingrediënten voor een perfect avondje.

 

In mijn vorige blog vertelde ik dat ik naar Sorata zou gaan met Steve. De dag erna was het zover. Wij met de bus naar Sorata, een vier uur durende reis waarin ik met mijn knieën in mijn nek heb gezeten in verband met ruimte gebrek. Het landschap verandert constant en ik heb mijn eerste glimpen van het bekende Titicaca meer kunnen vangen. Hierna reden we door de wolken en nadat die een beetje weg waren getrokken zag ik een landschap dat ik nog niet eerder gezien had: een hele mooie groene vallei. In de diepte zagen we dorpjes liggen waaronder Sorata. Het was heerlijk om er te zijn. Frisse lucht en een beetje uit rusten van het nachtleven in La Paz. Steve en ik hadden besloten om hier een hike te doen naar een meer dat rust op 4800m. Het uitzicht was prachtig en zeker de moeite waard!!

In totaal zijn we drie nachten in Sorata gebleven om daarna weer vol met goede moed en nieuwe energie opnieuw bij Wild Rover aan te kloppen. Ik heb het idee dat ik deze keer nog minder van La Paz heb gezien, maar dat terzijde. Deze keer in Wild Rover zag ik Julie weer en met een leuke groep met mensen besloten we de dag erna Death Road te gaan proberen. Death Road is een weg die officieel gesloten is, omdat hij te gevaarlijk is. Er zijn extreem veel mensen gestorven. De weg is erg smal, net breed genoeg voor een kleine personenwagen en er zijn geen vangrails etc. Je hebt kliffen van 600m diep en op je hardst ga je 60 km/h naar beneden. Adrenaline!!! We kregen een speciaal pakkie aan dat ons zou moeten beschermen tegen eventuele valpartijen. Het was echt extreem gaaf om te doen, die snelheid! Het was soms ook wel een ietsiepietsie gevaarlijk hoor. Een keer brak mijn rem af. Ja, inderdaad gewoon echt afbreken. Op een gegeven moment begon het keihard te regenen. Wij waren fijn aan het schuilen totdat we opeens halsoverkop weg moesten, omdat er kans was op een landverschuiving.  Ik vond het een topdag en er zijn gave foto’s gemaakt die ik uiteraard probeer up te loaden. Tegenwoordig sterven er per jaar twee toeristen die Death Road uitproberen.
Ik kan me verder niet herinneren wat ik nog meer in La Paz voor boeiends gedaan heb. Ik ben op pad geweest om een tour te boeken naar Rurrenabaque. Dit is een stadje noordelijk van La paz. Je kan hier de pampas tour doen, of de jungle tour. Ik heb gekozen voor de pampas tour. De busrit schijnt niet zo fijn te zijn, maar omdat vliegen erg duur is en daarbij er geen vluchten beschikbaar waren, besloot ik heel dapper met de bus te gaan. Het zou 18 uur duren. 18 uur tussen de locals, moet kunnen toch? Toen ik stond te wachten kwam ik al snel in contact met een Spaans stel. Later verzamelden zich nog Spanjaard en een Italiaan en twee Zweedse meiden. Toen we alle gringo’s op een rijtje hadden, kon het grote avontuur beginnen. En of het een avontuur was. Het begon allemaal met een lekker band. Daarna kwam Death Road II. (Als het niet erger was..) De weg was even smal, geen vangrail, diepe afgronden en dat in een bus, met tegenliggers. Niet goed voor de nagels. Na Death Road II, stonden we midden in de nacht 4 uur stil omdat de weg niet vrij was door een omgevallen vrachtauto. Hierna moesten we een berg op, wat de bus niet aan kon dus konden we lopen. Toen stonden we stil omdat er een truck vast zat in een rivier waar wij doorheen moesten. Vervolgens was de weg weg. Ik maak geen grapje. Het was bizar. Ik kwam aanlopen en alles wat over was, was een stukje weg van een meter breed. Ik begon gelijk te vloeken en te tieren en probeerde al de ANWB te bellen, maar die Bolivianen wat een volk. Niemand keek sip, iedereen begon enthousiast met het sjouwen van keien. Ik als Nederlandse pessimist aanschuw het schouwspel met lede ogen. Hoe willen ze dat doen? Een gat van 2 bij 2 bij 2 fixen met steentjes? Ik kan je vertellen: het werkt!!! Na tien minuten heb ik braaf mee geholpen en heb ik een boom omgezaagd met een zakmes. Twee uur later konden we gelukkig weer verder. Hierna hebben we nog twee keer een lekke band gehad en na 32 uur in de bus, was ik veilig en wel in Rurrenabaque, waar ik gelijk naar een internetcafé liep om een terugvlucht naar La Paz te boeken.

De volgende ochtend begon de pampas tour. Je zit in een bootje met 7 anderen en een gids en vaart over de pampas heen. Het lijkt eigenlijk op een groot meer met rivieren, met allemaal bosjes ertussen. (Sorry, beter dan dit kan ik het niet uitleggen.) We waren heel erg gelukkig met het weer, dus ik heb vier uur lang in een bikini in een bootje rondgevaren. Onderweg zie je apen, schildpadden, aparte vogels en veel muggen.

Rond een uur of vijf kwamen we op het kamp aan. Het is heel erg basic. Het had hangmatten en dat was het . Het is midden op het water gebouwd en je loopt dus over smalle vlonders van het ene plateau naar het andere plateau. Onder de smalle vlonders vind je loerende alligators van drie meter lang. Is toch wel een beetje vreemd moet ik toegeven.
’s Avonds zijn we in een bootje alligators gaan spotten. Als je je zaklamp op een bepaalde manier naast je hoofd houdt, zie je rode flecterende lichtjes; de ogen van de alligators. Omdat niemand in de pampas woont, is er ook geen elektriciteit, warm water etc. Doordat er geen afleidende lampen waren, was de sterrenhemel extreem mooi om t e zien!!

De ochtend erna zijn we op anaconda’s gaan jagen. Met regenlaarzen aan door de pampas banjeren. Anaconda’s zijn moeilijk te vinden en die hebben we ook niet gezien. Wel andere slangen.
’s Middags hadden we wat vrije tijd en zijn we met een bootje naar een ander kamp gegaan waar we in de zon een koude pacena hebben gedronken. Hierna zijn we op piranha’s gaan vissen. Wij hebben niks gevangen, onze gids had er zes te pakken! In de avond hebben we ze gegeten.  ’s Avonds de zonsondergang gezien en weer naar een ander kamp geweest om poule te spelen en te kletsen.
De dag erna, en tevens de laatste dag zijn we ’s ochtends om 6 uur op pad gegaan om naar het gezang van de vogeltjes (haha) te luisteren en de zonsopgang te zien. Hierna weer terug naar het kamp, omkleden en naar een open vlakte waar roze dolfijnen zwemmen. Hier hebben we zelf ook gezwommen. Het schijnt dat met de dolfijnen in de buurt, de alligators en piranha’s op een afstandje blijven. Toch wel raar om in hetzelfde water te zwemmen en te weten dat die dieren overal kunnen zitten. Hierna zijn we weer naar het vasteland gegaan en in de avond zijn we uit eten geweest net de hele groep.
De dag erna heb ik de vlucht genomen naar La Paz en om het af te leren, ben ik nog één keer in Wild Rover geweest.


Op donderdag had ik een lunchdate met twee meiden die ik al eerder in Sucre ontmoet had. Na een heerlijke Indiaanse maaltijd was het tijd om naar Copacobana te gaan met de bus. Ik vond het wel weer fijn om in mijn eentje te gaan en alle oude bekenden achter mij te laten. Weer een beetje opnieuw beginnen. ’s Avonds in Copacobana aangekomen heb ik een hostel geboekt en een bootticket naar het bekende eiland Isla Del Sol. De volgende morgen om half 9 vertrok ik met de boot (waar je uiteraard wel weer bekenden tegenkomt.) Ik heb een boot genomen naar het noorden van het eiland. Hier heb ik eerst naar het noordelijkste puntje gehiked en een museum bezocht. Hierna ben ik over de bergen naar het zuiden gaan trekken. Onderweg kwam ik de Nederlander Stefan tegen met wie ik die dag verder ben gaan hiken. Isla del Sol is prachtig! Heel lake Titicaca is erg mooi!! Isla del Sol is de geboorteplaats van de Inca’s en je vindt hier veel oude ruines etc.  ’s Avonds een hostel geboekt en de volgende dag weer met de boot terug. We hadden besloten om de volgende dag samen naar Puno te gaan. Eerst dus lekker in Copacobana gerelaxed. Lekker terrasjes genomen en rond een uur of half 6 naar een uitzichtpunt over de stad gelopen waar we de zonsondergang hebben bekeken onder het genot van een echte pacena (typisch Boliviaans bier.) Inderdaad de volgende ochtend de bus naar Puno genomen. Puno betekent dus: PERU!!! Raar om Bolivia achter mij te laten en weer een nieuw land in te gaan, maar natuurlijk ook wel weer spannend!! In Puno aangekomen hadden we al snel besloten dat we daar geen nacht wilden blijven. Puno is opzich aardig groot maar niet heel erg interessant. Puno is bekend om zijn floating islands, dus we hebben een tour geboekt die drie uur duurde om deze eilanden te bekijken. Bij de eilanden werden we begroet door zingende vrouwen met traditionele kleding. We kregen een rondleiding. Hierna zijn we nog met een lokale boot naar een ander eiland gevaren. Het is echt extreem toeristisch. De mensen leven van het toerisme en dat is ook echt te merken. Ik had nogal wat moeite met nee zeggen en heb uiteindelijk maar armbandjes gekocht want ik had het gevoel dat ik toch iets moest.
Hierna zijn we een beetje rondgaan lopen in Puno en hebben we het coca leave museum bezocht. Eerst hebben we 30 minuten naar een film gekeken en daarna werden we in de traditionele kleding gehesen.
’s Avonds zijn we uiteten geweest met Imma En Albert, twee Spanjaarden die ik in de bus naar Rurrenabaque had ontmoet en die ik de hele tijd weer tegen kwam en om negen uur zaten we in de bus naar Cuzco. In Cuzco kwamen we om 5 uur ’s nachts aan en helaas was er nog geen kamer beschikbaar. Toen twee Australiërs ontmoet met wie we om 7 uur ’s ochtends Cuzco ingingen om te ontbijten en de stad te verkennen. Erg gezellig gehad en we hebben besloten om samen de Machu Picchu op te gaan! Ik heb de tour dus geboekt!! Ik ga overmorgen weg. Ik heb besloten om niet de echte trek te doen (te  duur en die moet je in advance boeken) maar ik ga de jungle tour doen. Dit houdt in dat je vier dagen onderweg bent en de laatste dag kom je bij je einddoel: de Machu Picchu itself! Ik heb er erg veel zin in en ben heel erg benieuwd!!!

Tot slot, hoe gaat het met jullie? Ik hoor dat het weer in Nederland beter wordt dus dat is goed nieuws! Met mij gaat alles nog steeds goed. Het is raar. Ik zit nu over de helft van mijn trip heen (ben over 2,5 maand gewoon weer thuis!!) en de tijd vliegt als een tierelier, niet normaal. Ik voel nu zeg maar al tijdsdruk. Ik wil graag vrijwilligerswerk doen in Peru en heb onderhand een leuk adresje gevonden. Dit kost natuurlijk wel veel tijd maar het lijkt mij een super mooie ervaring! Na Peru breng ik denk ik nog een klein bezoekje aan Ecuador om de jungle te bekijken om daarna te eindigen in Colombia. Mij kenende, kunnen mijn plannen ook zo weer veranderen dus we gaan het zien! Eerst hier genieten in Peru. Cuzco is sowieso al een geweldige stad!!

 

Reacties 5

Cis 26-03-2012 07:01

Lief nichtje, wederom super mooi verhaal geniet als ik het lees, alsof ik er zelf bij ben.. Jij geniet ook en dat is natuurlijk helemaal top.. Hopelijk upload je de foto's dan heb ik er ook nog beeld bij..
Hier idd ook super weer, ik net weekendje Scheveningen gehad met vriendinnen pff ook avontuur maar dan anders haha. Nu wat slaap ingehaald en mag ik aan t werk .
Nog maar 2 1/2 maand pff tijd gaat snel, geniet er nog maar van Gil en kan ik nog ff genieten van jouw belevenissen daar. Ik nu snel douchen en op naar mijn avontuur: WERK/KANTOOR .. fijne tijd nog en tot over 2 1/2 maand!!! Dikke knuffel en kus Cis & Quinten xxx

Vincent en Hilda 26-03-2012 08:28

Hoi Gilda,

Wat een fantastische ervaringen doe jij op!
Het is elke keer weer jaloersmakend (in de goede zin) om je verhalen te lezen. En nu weer de Machu Picchu beklimmen!
En ook nog vrijwilligerswerk doen. Dan ervaar je de mensen ook weer van nog een andere kant.
We wensen je vanuit een zonnig Nederland weer een hele mooie tijd toe en genieten!!!
Groetjes van Vincent en Hilda

Ilse 26-03-2012 20:27

Wow Gil,
weer genieten hoor, je verhaal. Ik zie alles zo voor me gebeuren; ben blij dat ik sommige dingen pas achteraf hoor/lees.
Nu nog de mooie foto' s!
Geniet van de Machu Pichu-tour en van alles wat je nog meemaakt. Doen wij dat ook vanaf hier!

xxmam

Trudy 27-03-2012 18:14

Lekker lange brief Gil. Mooie foto's en ben nieuwsgierig naar dat gevangenenboek. Laat je niet opjutten door tijdsdruk. gaat vast lukken. Geniet vooral !
Liefs,
Trudy

Corrie 31-03-2012 17:06

Ha Gilda,

Ook weer genoten van je verhalen, onvoorstelbaar wat jij allemaal ziet en meemaakt. Wat kan jij schrijven zeg. Geniet nog maar goed de komende tijd en laat ons ook maar dromen over alle moeie plekken welke je bezoekt

Groetjes Eldert en Corrie

Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer